Aslında bazılarınız, kaarşim twitter’da öyle arkadaşlık isteği gibi bişey yok, seni takip edeni takip etmek zorunda değilsin diyebilir ama işte, durum aile üyeleri / lise arkadaşları / ilk okul arkadaşları falan olunca öyle olmuyor. Sanki sosyal bir baskı gibi re-follow etmeniz gerekiyor.

Her neyse, işte acilen filtrelemeniz gereken varlıklar.
(yaşama sevincinizi arttıracaktır, %100 çalışıyor)

1- 4sq manyakları; Gittiği her yeri istisnasız check-in yapıp bi de bunu twitter a bağlayan insan kadar acımasızı yok. Yani nerdesin napıyosun, bununla insanların ilgilendiğini neden düşünüyorsunuz anlamıyorum ki. Hele bunların bi de Antalya’da yaşayanları için, her akşam extrablatt, jollyjocker ve starbucks check-in i yapanları var, o tıklım tıklım iğrenç mekanlara her akşam nasıl katlanıyorsunuz allahım gözümden yaş geliyor, yaşlar geliyor.

2- 3000+ tweet atmış Türk kızı; yanlış anlaşılmasın çok yazıyor olmak sıkıntı değil, çok yazarsın sevilirsin de ama aynı zamanda boşta yazıyosan hayattan soğutuyosun adamı ya. Yani kuzum boş yazıyor olsan bile, bari herkesin ilgilenebileceği şeyler yaz, güncel olaylarla ilgili ya da hayatın geneline yönelik tespitler yap, (yazar burada feriha’dan bahsetmiyor) ne bileyim güzel olduğunu düşündüğün şarkıları paylaş, filmleri/dizileri öner, yazarlardan alıntılar yap, hatta kötü/basit bile olsa komiklikler şakalar yap, illa ki birilerini tebessüm ettireceksin, ama canın cehenneme bayan brown, kimse senin tırnaklarınla, kıyafetlerinle, yakışıklı bulduklarınla, özel hayatınla, haftasonu evde yalnız geçirmekte varmış yakarışlarınla ilgilenmiyor. Lütfen yeter.

3- Neden twitter’da olduğunu bilmeyen insan; yani öyle bi heycanla gelmiş, her akşam ben buraya bişey yazmak zorundayım diye saçmalıyan insanlar var, yazdıklarından da bişey anlaşılmıyor, yani anlaşılması mümkün değil, mesela en anlaşılır tweeti, “çoook……….” diye, ne olduğu belli değil, bol noktalı falan, çok yani onu biliyoruz bitek. orda kocaman alan kaplıyor stream’de, kaydır kaydır aşağıya bitmiyor bi de bunlar, allahım ne çoklar.

4- Aklı tek-tip konuya basan insan; ilgi alanınızdan değilde, arkadaş niyetine takip etmekte olduğunuz biri, yüzlerce entry’i sadece tek bir konu üzerinden atarsa, cidden tadı kaçıyor. sanki kral-tv yi günlerce izlemiş gibi oluyorsunuz bir süre sonra. Bunların özellikle, siyasetçi ve spor yorumcusu versiyonları çıldırtıyor adamı. Bi sizin dedikleriniz doğru kabul, ama bi susun artık tamam sizin başkan en büyük sizin takım en kral ya.

5- Aile bireyleri; al bunu al al al al, filtrele direk.

ilgili Google Chrome eklentisi: https://chrome.google.com/webstore/detail/bdmjagdcpkfpebaaffpafncgkleijako

mecnun: nasıl geçiyor ya?

ismail abi: mesela şekerpare’yi özlüyorum, sonra çok üzülüyorum ama sonra gelmeyeceğini bildiğim için sonra üzülmüyorum. geçiyor.

mecnun: gelmeyeceği, nasıl ya olur mu öyle şey? ceketin onda.

ismail abi: e işte ceketim onda ama ben de o kadan aptal bi adam değilim ama mecnun.

mecnun: estağfurullah abi.

ismail abi: çünkü gelmeyeceğim dedi. eğer geleceğim deseydi belki döner diye beklerdim ama gelmeyeceğim bekleme beni dedi. ben de o yüzden beklemiyorum. bir de bana sen çok iyi bir adamsın dedi. bir de çok güzel gözleri vardı değil mi?

mecnun: hee kocaman gözleri vardı.

ismail abi: hee,işte ben de o yüzden, keşke diyorum ona sadece onu sevebildiğimi söyleseydim, ben çünkü ona hiç onu sevdiğimi söylemedim ya, o hiç benim onu sevdiğimi bilmiyor. bi de keşke onu anlatacağım bir kaç, bir sürü şeyler vardı, onları anlatabilseydim keşke diye düşünüyorum, ama anlatamadım işte. en çok da ona üzülüyorum.

Bir süredir inanılmaz uyku problemleri çekiyorum, bilenleriniz bilir, bir gün dahilinde çok az uyuduğum halde bile, bir sonraki gece kesinlikle yatamıyorum. sabahlara kadar yuvarlanıyorum yatakta. dün yine benzer şekilde saat 2 de girdiğim yatakta, telefona en son baktığım da 4:41 sularını görmekteydim. daha sonra bir miktar daha uyuyamadığımı hesaplarsak, 8:30 daki lanet ingilizce dersinin 3x lanet olacağının daha o andan bilincindeydim.

Aslında ingilizce dışında, hangi ders olursa olsun okula gitmeyeceğim aşikardı. Ama tobb etü öğrencileri, beni gayet anlayacaklardır ki, ingilizce derslerinde devamsızlık yapmak, gerçekten tehlikelidir. Çünkü, zaten haftada 4 saat dersi olan ingilizcenin, devamsızlık sınırı dönemlik 8 saattir. (%90′a tekabül ediyor) buna, malesef ve malesef tobb etü ydb binasındaki herbiri kendini gezegen başkanı sanan tripcan, eğitmen demeye dilimin zor vardığı (her genelleme gibi bu da yanlış tabiki, aralarında harika olanları da var. vardır yani illaki) okutmanların kafalarına buyruk hareketleri de eklenince, devam zorunluluğu aslında %96 lara kadar çıkıyor. Bu hareketlerden kastım tabiki de, yine tobb etü öğrencilerinin bilebileceği üzere, kitabını getirmemişsin, yok yazıyorum istersen çıkabilirsin, ödevini yapmamışsın yok yazıyorum istersen çıkabilirsin tripleri. SANKİ 3 YAŞINDA HEPSİ YA! LİSE DE BÖYLE MUAMELE GÖRMEZ ÖĞRENCİ.

Öf, burda odanın içinde bağırdıktan sonra, komik olaylar silsilesine başlıyorum.

Okula gittim tabiki, çok zor kalktım acele ettim yetiştim. hatta poaça alıp çay içebileceğim bi vaktim bile vardı. poaçamı yerken farkettim ki, telefonum cebimde yok. Uyku problemleri yaşadığımdan dolayı, sürekli unuturum zaten. Allah kahretsin yine unutmuşum deyip arkadaşımla sınıfa çıktım. 8:30′da ders başlaması gerekiyor, hoca ortalıkta yok. Sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum, neyse, gelmeyeceği anlaşılınca, vazgeçip çıktık sınıftan. 1:30 da matematik quizimiz vardı, ve hatrı sayılır oranda etkiliyordu bu mini sınavlar. Ama 1:30 a daha çok vardı. burak arkadaşımla bana geçip, hem adam akıllı bi kahvaltı yapmak, hem de, evde unuttuğum telefonumu almak belki de bi miktar uyumak istedim. Eve geldik simitlerimizi aldık. Kapıdayım, kapıyı açacağım. açacağım. açamıyorum. anahtarım cebimde değil. GOD DAMN IT. anahtarı da unutmuşum. Ev arkadaşımı arayıp ne zaman geleceğini öğrenmek istedim. arayacağım. arayacağım. arayamıyorum. telefonum evde. Buraya kadar herşey olağan, sadece aptallığımın ve unutkanlığımın neden olduğu basit bir hata. Her insanın başına gelebilir. Burak arkadaşım evine davet etti saolsun, gittik oturduk bi miktar, müge anlı izledik birlikte. okula döndüğümüzde miğdem acayip bulanıyordu ve sınava çok az kalmıştı. Ayrıca halen çok uykusuzdum. Sınavda bir miktar uyuya kaldım, 3te 0 yaptım. ama olsun, onu sallamıyorum giresim yoktu zaten.

A bu arada, yazmayı unutmuşum, bir üst paragrafta kendi evimden ayrılırken, kapıya burağın ve yanında olma ihtimalim olan bi kaç arkadaşın numarasını yazmıştım. Erdem eve gelirsen bana ulaş!

Sonra ne oldu, matematik sınavından çıktım filan, burakla ayrıldım, ayrık matematik dersine giderken ordan bir arkadaşımın numarasını verdim erdem sana ulaşırsa buraya haber ver.

Ayrık matematik dersi de bitti. Servise koştum, haber yok kimseden. telefonum yok anahtarım yok. iğrenç bi durum. Ev arkadaşım henüz gelmemiş, yapabileceğim hiç bişey yok. kapının önüne çöküp, laptopu açtım, (wireless’ın gözünü seveyim) facebook chat belki hayatımda ilk defa işe yarar diye düşündüm. yaradı da sayılır, ilk okul arkadaşlarımın “can bizi hiç aramıyorsun!!!” mesajları arasında, erdeme ulaşabilecek birini gördüm. neyseki ev arkadaşım erdem yarım saat içinde evde olacakmış. (kapının önünde oturmuş kucağında laptop bişeyler yapmaya çalışan sinirli bi insanı görünce, apartman sakinleri ne düşündü çok merak ediyorum).

dışarıya çıktım, yarım saat beklemek çok üzmeyecekti beni. sigaramı ağzıma götürüp, çakmağı çaktım. çaktım. çaktım. böyle bir günde o çakmağın yanmasını beklemek bile ütopikti aslında. yani sonuçta murphy kanunları denen bir şey var.

yarım saat sonra gerçekten de erdem geldi, eve girdik, -3 derecede beklemiyordum artık. iyiye işaret.

odama geldim. anahtarım gözümün önüne geldi, aptallığıma gülümsedim. telef. wait WHAT? telefonum yok! yoktu! gerçekten yoktu. telefonumu evde unutmamıştım, ve nerde unuttuğum hakkında da hiç bir fikrim yoktu. şarjın bitmeyeceği garantideydi, aramayı denediğim de ise kapalı oluşu OH SHIT dememe yetecek kadardı. evden çıkışım 8. derse giriş saatim 8.30, telefon fazla uzaklaşmış olamazdı, ama yoktu. lanet olasıca yoktu işte.

Üzüldüm, bütün numaralar filan şimdi tekrar tekrar, bi de benim gibi üşengeç bir adama yapılacak iş değil bu murphy. (daha 2 gün önce 30lira yükledim. 120 dakika bedavam 10000+1000 bedava sms’im vardı )

Sinirden gülerek düşündüm, o derse gelmeyen hocacığımız, derse gelemeyeceğini bir gün önceden bize mail ile iletseydi, telefonum halen ben de olacaktı, 2 saatlik uykuyla iğrenç bir gün geçirmiş olmayacaktım, – derecelerde o kadar beklemeyecektim, ankaraya bugün gelmeyi planlayan ablamı bütün gün merak ederek geçirmeyecektim, matematik quizinde uyuya kalmayacaktım. Bunlar olmayacaktı eminim, o lanet ders sabahın o saatinde olmasa, bunlar olmayacaktı.

Ama şu yinede olabilirdi;

Çok önce değil, daha bu satırları yazarken, erdem geldi odaya.
-Muhammet, doğal gaz bitmiş. ateş yok, sıcak su yok, kaloriferler kapalı.

You attacked the ships carrying humanitarian aid to Gaza.

You released your fully armed soldiers on us.

You raged war against compassion, mercy, fraternity, and solidarity from 33 countries.

You shot unprotected and defenseless civilians on their heads.

You arrested 360 friends of ours.

You started a raid against our comrades cherishing determination, love and hope of living in the world.

You advocated your violence.

As the Israeli government, you committed a crime against humanity.

You are guilty.

We blame you in front of the world’s peoples / public opinion!

Unless you immediately abandon this terrifying mistake, this aggression on the verge of folly…

If you continue to shoot at the universal values of humanity…

You will face the opposition of the whole civilized world.

And we…

In the name of civilization, fraternity, humanity and peace…

Will forever struggle against you.
—————-
Şimdilik sadece destek olarak afili filintaların yazısını paylaşıyorum. Shame on you Israel!

http://www.israelyouareguilty.com/
http://www.israilsuclusun.com/

Çok yorgunum, hiç koşmadan nasıl yoruluyorum onuda anlamadım gerçi. Galiba beni yakalıyacaklar siz kaçın…

Yaklaşık bir aydır bir çok sorumluluğumdan kopmuş durumdayım, neden bilmiyorum ama inanılmaz tembelleştim sanırım. Uğraşmam gereken onlarca iş var, hepsini boşlayasım geliyor. Bu yazıyı tamamladıktan 2 gün sonra midterm var aslında, ve işlediğimiz son ünitelerin başlıklarından bile bihaberim.

Son 1 aydır her haftasonu kaçtım Ankara’dan. Burda beni bunaltan bişeyler var ama çözemiyorum. Bu haftasonu Antalya’dayım, Antalya’ya değil de, otogara kadar gidip Antalya otobüsüne binmeye üşeniyorum. Yürüyerek 20 dakika aslında maksimum.

Biraz oyun oynuyorum bide, oyun karşısında hayatını harcayan davarlara kızardım, dışarıda hayat var lan diye. Dışarıdaki hayattan daha tatlıymış odamın içi. Sanırım arkadaşlarımla çok fazla muhabbete giremiyor olmam canımı çok sıkıyordu, inanır mısın oyun oynarken daha çok yanında olabilmeyi başarabildim sevdiğim insanların.

2 saat sonra fotoğrafçılık kursum var, sanırım geçen haftaki gibi yine gidemiyeceğim. Halbuki çok istiyorum, gitmesi mesele değil esasende, gece dönüş çok zor oluyor.

Gözüm acıyor.

Python öğrenmeye başladım, gerçekten programlama kadar tatlı bir iş daha yok.

Yazıp bitirdiğim mektubu 5 dk mesafedeki ptt şubesine götürmenin nesi zor geliyor?

Derslerde biraz fazla uyuyorum galiba, ama suçlusu ben miyim bilemiyorum.

Gitarımı çok ihmal ettim son bir aydır, toz topluyor yattığı yerde. Üzülüyorum.

Sizede sözüm vardı, grup siteniz üzerinde çalışıyorum cidden, fiile dökemesemde aklımda bişeyler kurguluyorum sürekli.

Verdiğim sözler var onca, tutamıyorum, hayal kırıklığına uğrattığım insanlara selam olsun. Affedin.

Acayip açım, dominos söyleyesim var lakin hiç param kalmadı. idare etsem iyi olcak.

Friends’in 2. sezonuna gelince bi saldım kaç aydır izleyemiyorum. Nasıl özledim.

Ankaraya 16 mart 2010 tarihinde yani dün işte bildiğin dün, sabah kar yağdı, öğleden sonra güneş açtı. Güneşe rağmen hava soğuktu ama.

Niye uğraş mışım o kadar? Niye zahmet etmişim? Değer miymiş?
-değerdi. değer. değicek.

CETURK olarak Gazi Üniversitesi Turkuaz Yazılım Topluluğu ile birlikte “JAVA Teknolojileri Günü” etkinliği düzenliyoruz. Etkinlik konusu dahilinde JAVA dünyasındaki gelişmelerden ve sektörde java’nın konumu ve geleceğine dair birçok bilgi konusunda sunumlar gerçekleştirelecektir.

Etkinliğe katılım her zamanki gibi ücretsizdir.Bu etkinliği sitesinde duyuran 2 kişiye kitap hediye edilecektir.

Kayıt işlemi için tıklayın.

Etkinlik Planı:

13:00 – 13:30  Olcay KÜK – Açılış Konuşması ve CETURK Tanıtımı

13:30 – 14:30  Mustafa Demir – Spring Web Services

14:45 – 15:45  Kenan Sevindik – JAVA, Kariyer ve Gelecek

16:00 – 17:00 Okan Kahraman – Mockito -  Java Mocking Framework

Etkinliğe katılanlara sertifika verilecektir ve çekiliş ile 3 kişiye kitap hediye edilecektir.

Adres:

Mühendislik Fakültesi Akademi Salonu

Eti Mah. Yükseliş Sokak NO:5 MALTEPE/ANKARA

Tarih: 26 Şubat 2010 Cuma

Saat: 13:00 – 17:00

Etkinlik Duyurusu için:

Duyuru dosyalarını indirmek için tıklayın.

Etkinlik duyurunuzu gerçekleştirdiğinizde iletişim adresimizi kullanıp Adınız ve Soyadınız ile birlikte website adresinizibize iletebilir ve kitap kazanma şansını elde edebilirsiniz.

http://www.formspring.me/jeffisabelle
http://www.formspring.me/

Göynük Doğa Otel’de tek gecelik yılbaşı eğlencesi ve çeşitli aktiviteler 210 tl

Mardan Palace yılbaşı eğlencesi, 2010′a Tarkan’la girme fırsatı, gecelik 850 euro

Evde oturup Guns N’ Roses dinleyerek yeni yıla girmek, paha biçilemez

___

yeni yılda, herkes hakettiğinden fazla mutlu olsun isterim. olmassa dahada davosa falan gelmem.

hakkında ne dediler?

>> idefix linki <<

Bu blog sayfasını sırf artistlik olsun diye açıyorum, altında hiç öyle başka niyetler aramayın. Sıkıntı insana böyle şeyler yaptırıyor. Hazır açmışken bir takım ücretsiz tasarım setleri, kaynakları ve mümkün olursa eğitimlerini paylaşayım istiyorum.

asl değerleri 20/f/rusya olan tüm insanlarımız (ya da en azından ilk ikisi tutsun nolur), kafalarına takılan herşeyi çekinmeden sorabilirler.

herşey gönlünüzce olsun.

Muhammet